Rozdział 4.

- Matt…

- Co? Znów mam sobie iść? Znów mnie wyganiasz?

- Matt…

- No co… poznaje ten ton…

- Nie o to mi chodzi- wzburzyła się dziewczyna.

- Więc o co?

- Mam chłopaka…

- Ale potrzebujesz mnie. Tak przynajmniej twierdziłaś wcześniej. 

- Kiedy się bzykamy czuje się wyjątkowo, ok?- usiadła na łóżku, przeczesała potargane włosy i próbowała zlokalizować coś do okrycia. 

- Ale zaraz po, mnie wyrzucasz.

- Bo jeśli on tu znów przyjdzie…

- Nie boje się go.

- A powinieneś. – nie mogąc znaleźć nic odpowiedniego (a skarpetka spod łózka, którą wygrzebała nie zakryłaby jej nawet pośladka), zrezygnowała z dalszego poszukiwania i jak ją Bóg stworzył, udała się do łazienki. 

Stała oparta rękoma o umywalkę i patrzyła na siebie w odbiciu lustra. Nie wiedziała co powinna myśleć, o facecie w jej łóżku, Tonym i o tym jak powinna wybrnąć z całej sytuacji. 

W międzyczasie po kuchni krzątał się Matt i z łazienki mogła słyszeć charakterystyczny szum czajnika gotującego wodę. Na wieszaku obok ręczników, znalazła swoją uczelnianą bluzę z kapturem, która idealnie zakrywała jej łono. Przyszła do niego, usiadła przy stole i zerknęła na komputer. Była tam wiadomość od gitarzysty. Kiedy tylko ją przeczytała, zamknęła szybko urządzenie i spojrzała na prawie nagiego wokalistę. 

Miał na sobie obcisłe, czarne bokserki, w których uwypuklenie było bardzo widoczne. Wcześniej o tym nie myślała, ale faktycznie był bardzo dobrze wyposażony, co objawiało się lekkim, acz przyjemnym dyskomfortem w jej dolnych okolicach. Z zamyślenia wyrwał ją głos. 

- Powinnaś iść. To dobry facet. Czasem uparty, ale dobry.- skwitował nawet na nią nie patrząc, wyraźnie zajęty mieszaniem cukru w kubkach.

- Nie wiem o czym mówisz…

- Dobrze wiesz- podał jej herbatę i usiadł obok.

- Nie rozumiem. Dopiero co przespałeś się ze mną, a teraz wpychasz w ramiona Briana?

- Bo ja nie jestem od kochania, ale jeśli będziesz jeszcze kiedyś miała problem, to zawsze służę pomocą. 

- Miłość mnie nie interesuje.

- Powiedz mi w takim razie, po co jesteś ze swoim Tonym- jego imię wymawiał jakby z pogardą.

- Nie umiem się od niego uwolnić… - opuściła wzrok- a poza tym, to dobry facet… z reguły…

- No, dobry… zostawia ci też dobrze widoczne ślady swojej miłości na ciele.- na te słowa, rozpłakała się. Wstała wycierając oczy i przeszukiwała torebkę. Kiedy znalazła papierosy, odpaliła jednego i podeszła do okna, żeby dym wydostawał się na zewnątrz. Podciągnęła nosem i wytarła kolejne łzy- nie zrozum mnie źle Sam, ale co cię jeszcze trzyma przy nim?

- Ja… nie umiem się uwolnić. Starałam się przerwać tą znajomość, ale za każdym razem kończyło się tak samo. Więc postanowiłam jakoś z tym żyć…

- Jak możesz „jakoś z tym żyć”… to skurwysyn!

- Ty nic nie rozumiesz!

- Więc mi wytłumacz. Nie to, że mi nie pasuje jak po kłótni z nim dzwonisz do mnie żebym przyjechał cię przelecieć, ale cholera jak można godzić się na takie traktowanie?!

- Już nie jeden raz planowałam uciec stąd… - zapaliła kolejnego i wytarła mokre policzki- … ale pech chciał, że zawsze mnie przyłapał na pakowaniu, czy kupnie biletów lotniczych. Dosadnie „wytłumaczył” mi, że moje miejsce jest tutaj, a ja jego. Z resztą… tu mam uczelnię. Co mi po kilku siniakach, jak mogę skończyć najlepszy uniwersytet w stanach. Wtedy będę miała otwarte drzwi do każdej wytwórni… może wtedy uda mi się zniknąć.

- Sam… - wstał i podszedł do niej, wyjął papierosa z ręki i wyrzucił za okno. Przytulił ją, nie odsunęła się, a on głaskał jej plecy.

- Powinieneś serio iść…

- Nie zostawię cię w takim stanie.

- Przecież nie interesuje cię zaangażowanie.

- Kto mówi o angażowaniu się. Jestem człowiekiem. Mam uczucia. 

Kiedy dopili herbatę, poszli do łózka. Dziewczyna zasnęła szybko, czując się błogo w ciepłych ramionach, które dawały jej poczucie bezpieczeństwa. 

Nad ranem obudził ich dzwonek do drzwi. Sam przeciągnęła się i zaspana podeszła do wizjera i momentalnie rozbudziła się. Pobiegła do łózka i lekko szarpała Mattowi ramię.

- Obudź się… Matt.

- Co jest?

- Ciiii… To Tony, usłyszy cię.

- Sam! Otwórz mi! Wiem, że tam jesteś!

- Cholera…- panikowała- Matt, wstawaj…

- Zaraz mu wytłumaczę coś…- wstał jeszcze lekko śnięty. Walenie w drzwi narastało.

- Nie, Matt. Proszę cię… on może być niebezpieczny. Schowaj się do szafy… błagam…- próbowała go zatrzymać, ale jakkolwiek się zapierała, on był silniejszy. Kiedy doszli do drzwi, walenie ustało i za moment było słychać, że schodzi po schodach. Dziewczyna odetchnęła z ulgą, ale serce waliło jej jak nigdy. Uderzyła go pięścią w klatę, jakkolwiek mocno by nie próbowała, na nim nie robiło to kompletnie wrażenia.- Czemu jesteś taki uparty?! Czemu siebie i mnie narażasz!

- Chciałem mu przekazać, żeby się odczepił od ciebie- patrzył na nią srogo.

- Nie pomyślałeś, że potem to MI by najbardziej się oberwało?! Czego nie zrozumiałeś z wczoraj, kiedy mówiłam, że on jest nieprzewidywalny?!

- Nie pomyślałem…

- Właśnie! Nie pomyślałeś… idź już...- powiedziała sucho, na co on bez słowa odwrócił się, ubrał i wyszedł z mieszkania trzaskając drzwiami, na co Sam tylko podskoczyła. 

Kiedy trochę otrząsnęła się, ubrana zrobiła kawę. Sprzątnęła kubki z wczoraj i otworzyła komputer. Przed jej oczami ponownie pojawiła się wiadomość od Briana. Sięgnęła po papierosy, odpaliła ostatniego z paczki i patrząc się w monitor wypaliła połowę, po czym zabrała się za odpisywanie.

„Brian,

zdecydowanie od piwa wolę wódkę. Ty stawiasz. Tylko gdzie i kiedy? Daj znać.

Sam”